Wie ben ik?

Hallo, ik ben Anke Strang en woon in Tilburg; ik ben 34 jaar oud. In 2004 ben ik getrouwd met Gerben en we kennen elkaar sinds 1997. We hebben samen twee prachtige kinderen (Giel 3 jaar en 4 maanden en Pien 1 jaar en 11 maanden).
Na mijn studie taal- en literatuurwetenschap (afgestudeerd 1997), heb ik een jaar gewerkt als management trainee aan de Technische Universiteit in Eindhoven. Daarna heb ik de verkorte opleiding PABO aan de Hogeschool Utrecht gedaan en sinds 2000 werk ik als leerkracht in het basisonderwijs (groep 7) in Helvoirt. De laatste twee jaar ben ik ook stage- en afstudeerdocent bij de vakgroep Pedagogiek aan de Fontys Hogeschool in Tilburg.
Mijn persoonlijke interesses liggen op het gebied van yoga, meditatie, boeddhisme.
Ik ben geboren in Vught als tweede van drie kinderen: mijn oudere zus Suzan is 36 en mijn jongere broer is 26. Mijn ouders (Frans en Claire) zie ik wekelijks en we hebben een goede en prettige band. Mijn ouders zijn ‘niet praktiserend’ katholiek, dwz: we hebben geen kerkelijk gezin en religie speelde geen rol in mijn jeugd (uit ‘gewoonte’ ben ik wel gedoopt en heb ik mijn communie gedaan).
Wat ik nu ben?? Geen idee. Ik ben geen aanhanger van een van de reguliere religies, stromingen of wat dan ook. Ik pik van alles mee op het gebied van taoïsme, boeddhisme, humanisme…(en alles wat me verder goed uitkomt, ha ha).


Hoe zie ik de ontwikkeling van Gerben?

Gerben is van zichzelf een doener en geen denker: hij is enorm praktisch, pragmatisch, efficiënt, betrokken, consciëntieus en gedisciplineerd. Hij maakt planningen, zoekt overzicht, en regelt alles en heeft veel interesses en sociale contacten.

Ik merk dat hij weer bewuster handelt, bewuster met zichzelf en ons omgaat, meer tijd en aandacht geeft. Aangezien ik zelf van rust en aandacht en verstilling houd (en dat heel heilzaam en gezond vind), waardeer ik dit enorm. Ik vind dit een grote meerwaarde in ons leven en het is iets dat ik mijn kinderen ook wil bijbrengen: het is goed om soms even niet te handelen, niets te doen, maar alleen maar ‘te zijn’ en met aandacht naar jezelf en anderen te kijken. Aangezien dit wel ‘botst’ met zijn natuurlijke doeners-karakter, zal dit altijd wel een punt van aandacht en zijn valkuil blijven maar er is niets mis mee om heel bewust met deze tegenstrijdigheid om te gaan. Soms merk ik dat hij weer in de alles-tegelijk-en-zo-snel-en-efficient-mogelijk-stand staat, maar dit is niet meer zo extreem als twee jaar geleden. Ik waardeer het ook enorm dat in het rijtje werk-studie-gezin etc. altijd de kinderen en ik heel veel prioriteit krijgen nu, dat is echt geweldig en heel waardevol. Gerben is voor mij en voor de kinderen heel bereikbaar/beschikbaar/betrokken.

Tip voor Gerben: meditatiecursus (daar zal hij wel om moeten lachten!) en lekker veel met mij keutelen in huis (daar zal hij nog harder om moeten lachen) en heel veel zelfzorg in de meest brede zin van het woord (waarbij men/we/iedereen moet ophouden met denken dat dit egoïstische of i.d. is.)

Kun je zelf een balans vinden tussen werk, gezin en je eigen ontwikkeling?

Tja, dat ervaar ik ook wel eens als een worsteling. Ik werk 4 dagen per week, dat vind ik maximaal, ik wil tijd besteden met mijn man en kinderen, mijn vrienden en vriendinnen en natuurlijk ook met mezelf. Zonder dat laatste functioneer ik overigens niet goed. Ik vind de balans ook niet een ‘stand van zaken’ die ik bereik maar het is meer dat ik er constant naar zoek.
Volgend jaar bijvoorbeeld, als Gerben is afgestudeerd en wellicht weer meer gaat werken, wil ik graag weer gaan studeren, of meer thuis zijn, of minder werken of wat dan ook. Het vooruitzicht hiernaar is ook ‘balans’ en ik merk dat ik daar ook wel naar uitkijk. Ik heb altijd gedacht dat ik geen last had van die worsteling zoals die ook vaak in de media over vrouwen beschreven wordt (voor mannen is dat toch nog steeds allemaal anders dan voor vrouwen), maar dat heb ik dus blijkbaar wel. Het lukt me de laatste jaren steeds beter om ‘werk’niet de belangrijkste factor in mijn dagelijks leven te laten zijn.
Ik vind goed ook goed genoeg, ook wat betreft het huishouden, familiebezoek en andere praktische dingen die veel tijd kosten. Daarentegen zou ik wel graag meer van de kinderen willen zien, momenteel heeft Gerben toch veel meer zorgtaken. Nee de balans is eigenlijk niet helemaal in orde, maar daar leg ik me momenteel even bij neer.

Past de studie humanistiek bij Gerben?

Ja, ik vind deze studie goed bij hem passen maar het is lastig om aan te geven waarom. De studie combineert iets heel praktisch met iets heel diepzinnigs/filosofisch? Hij vindt het heel belangrijk om echt iets te betekenen voor mensen en dat kan ook als humanistisch raadsman? De studie gaat ‘over de mens’ en dat vindt Gerben heel interessant? De studie heeft hem wel veranderd, vind ik. Hij is tijdens de studie gedwongen om ook veel op zichzelf te reflecteren en over zichzelf na te denken. Daar wordt hij steeds beter in maar in het begin had hij daar helemaal niet zo’n zin in en vond zichzelf er ook niet goed in. Nu vindt hij dat veel makkelijker.


Wat is voor jou 'de zin van het leven'?

Helemaal mee eens wat Gerben zegt. Het is heel mooi als mensen zelf de zin in hun leven zoeken en vinden. Volgens mij ligt de zin van je leven ook vaak voor je neus, bijv. in het genieten van je kinderen, werken aan je relatie, trots of tevreden zijn over je werk etc…
Het hoeven niet perse heel grote en ingewikkelde dingen te zijn die zin geven aan je leven.

Wat betekent voor jou gemeenschap?

Tja, is weet niet of ik daar zoveel mee heb.Ik denk dat ik in mijn werk (basisonderwijs) een bijdrage lever aan de gemeenschap maar dat is geen bewuste keuze. Ik heb geloof ik niet echt behoefte om deel uit te maken van grote groepen mensen.. Ik ben tevreden met mijn gezin, familie, vrienden.