Naam: Cisca Peters Leeftijd: 47 jaar Woonplaats: Maassluis Werk: Ik ben verpleegkundig consulent voor mensen met spierziekten, waarbij ik ook een aantal jongeren van 15 tot 18 jaar begeleid. Verder was ik stagiaire bij de NPB te Maasluis, vanuit de opleiding die ik momenteel doe. Ik studeer aan de Academie voor Theologie en Levensbeschouwing te Amsterdam. Tijdens de stage heb ik me onder andere bezig gehouden met NPB-diensten , groepswerk, cursuswerk, citypastoraat en de organisatie van de Kerst Inn. Verder heb ik ook in stageverband een aantal keren meegelopen bij de opzet van jeugdwerk van de Uniekerk te 's-Gravenzande.

In de vrijzinnig christelijke wereld kent men veel verschillende manieren om met zingeving bezig te zijn, te denken valt aan kunst, cultuur, poëzie, dans, theater, meditatie, film, kerkgang. Wat is jouw eigen favoriete vorm?
Dat zijn voor mij kunst, theater, dans en film, vooral de creatieve vormen. Het is mijn utopie om dit op te zetten met jongeren. Ik werk veel met songteksten en gedichten.

En welke vorm werkt goed bij de jeugd/jongeren waarmee je werkt?
In het groepswerk zit het hem vooral de doe-dingen: aan de slag met eigen teksten, muziek. In het één op één contact is het meer de dialoog. Hierbij denk ik dan vooral aan mijn patiënten. Bij toeval ontdekte ik dat vooral MSN-contact (dus via internet) ook heel goed werkt. Dit is een heel directe manier om aandacht te vragen voor dat wat leeft, terwijl er geen direct contact is. Dit maakt het veilig, je kunt er nog eens over nadenken voordat je het opschrijft. Ik merk dat ik sneller meer diepgang in het contact bereik via de MSN dan via gesprekken met oogcontact. De MSN-contacten zijn een soort pelgrimage. Ik maak gebruik van symbolen om tot gesprek te komen. Met een van de jongeren waar ik al een lange tijd mee meeloop, maak ik ook wandelingen. Wat mij dan opvalt is het feit dat je dit als een soort pelgimage kunt gebruiken. De natuur heeft allerlei symboliek in zich om tot gesprek te komen en op diepere lagen uit te komen van wat er bij die jongeren ten diepste speelt. Een van de herkenningen had ik toen we op een splitsing van wegen kwamen en de vraag stelde; “welke weg wil je nemen”….dat kun je dan op een heel natuurlijke manier concreet maken en jongeren pakken dit ook op…de dieper laag van het maken van keuze’s en waarom maak je die keuze’s en gaat dit ook op voor de keuze’s in je leven? Die vragen sluiten hier op aan. Of aan de hand van songteksten: welke muziek vind je mooi, wat raakt je en wat is daarin de link met je eigen leven? Dit is voor jongeren een goede manier om zich uit te drukken.

Waarom ben je ooit aan het jeugd- en jongerenwerk begonnen: wat was/is er leuk aan en wat vind je moeilijk?
Vanwege de jongeren die ik in mijn werk als verpleegkundig consulent tegenkwam. Aanleiding hiervoor was de vraag die artsen hadden. Zij wilden graag iets laagdrempeligs voor pubers, wisten zich daar eigenlijk geen raad mee. Daar ben ik mee aan de slag gegaan en merkte dat ik dat erg leuk vind om te doen. Ik merk ook dat de jongeren het leuk vinden om met mij om te gaan. Het heeft mijn hart.
Wat ik moeilijk vind in het jeugdwerk is vooral het groepswerk. Dit vind ik moeilijker dan het één op één contact. En ook het vertalen van de religieuze traditie voor jongeren. Recentelijk heb ik wel wat werkvormen gevonden waarin de Bijbel toegankelijk wordt gemaakt voor jongeren. Maar ik vraag me af of jongeren daarop zitten te wachten. De onderwerpen zingeving en spiritualiteit zijn geen probleem, maar veel jongeren zijn niet opgevoed in de religieuze traditie. Als ze hier wel mee zijn opgevoed is het makkelijker: dan hebben ze al wat kapstokken en vaak ook vragen waarover je dan in gesprek raakt. Als ze niks weten van Bijbelverhalen is het erg moeilijk uit te leggen.
Ik vraag mij ook af of ik dit wel wil, die traditie overbrengen, of dat ik juist aan wil sluiten bij wat jongeren al hebben aan kapstokken. Jongeren houden zich bijvoorbeeld veel bezig met Gothic teksten, of met HipHop. Ze verzetten zich hiermee tegen macht, onrecht in de maatschappij en komen op voor de armen in hun zoektocht naar identiteit. Ook zijn ze erg bezig met de verscheurdheid van culturen. Ik ken bijvoorbeeld Marokkaanse jongeren die zich slachtoffer voelen van cultuur en maatschappij. Hun uiteindelijke vraag is: “Hoe geeft ik het leven zin?”

Wat was je grootste successtory? En heb je ooit ook een flater begaan?
Het woord successtory vind ik lastig… Ik denk vooral aan het uithouden met jongeren in moeilijke situaties. Dat ze me zoveel vertellen over hun innerlijke wereld. Dat ik erin slaag iemand die erg gespannen en theatraal is aan het lachen te maken. Dit ervaar ik niet zozeer als een succes, maar het maakt me blij, zo zou ik het willen noemen.
Bij een flater denk ik aan toen we, na de eerste keer uniclub te hebben georganiseerd, met hoofdpijn langs het strand liepen… We hadden een film met gesprek voorbereid, maar konden de tieners niet bewegen tot het voeren van een gesprek: het enige wat ze deden was giechelen. Ze moesten erg aan elkaar en aan ons wennen. De groep was er dus eigenlijk nog helemaal niet aan toe om zo’n gesprek met elkaar en met ons te voeren.

Ben je tevreden over over het jeugd- en jongerenwerk zoals het nu gaat en zo niet wat moet er dan (misschien wel zo snel mogelijk) veranderen?
Als ik daar überhaupt een oordeel over mag geven… Wat ik zie is dat er geen goede aansluiting is met de 12 tot 16-jarigen. Volwassenen bedenken wat leuk is voor jongeren. Ik zou zeggen: het moet andersom. Bijvoorbeeld een eigen honk dat ze zelf kunnen inrichten en waar ze zelf de leiding nemen. Het is nu te betuttelend. In het één op één contact sluit ik ook aan bij wat de jongere aangeeft, luisteren is belangrijk. Uit mijn ervaring weet ik dat dit goed werkt.

Wat is het laatste/favoriete boek of werkmateriaal dat je hebt gebruikt in het jeugd- en jongerenwerk? Heb je dit kant en klaar aangeschaft of heb je het zelf ontwikkeld?
Het boek Wortels en Vleugels van Nanda Bodegraven en Tamar Kopmels. Dit boek had ik gezien tijdens de Regiodag Midden/West van V-LINK (toen nog SVJ en NVVZ) te Gouda. Nu, naar aanleiding van project Kind en Spiritualiteit, heb ik het aangeschaft. Het is een goede methode met mooie werkvormen en verwerkingen. Wat voor mij wel teleurstellend was, is dat het boek ophoudt bij 12-jarigen. Ik zou het zeer op prijs stellen als de methode verder werd ontwikkeld voor 12 tot 16jarigen. Ik zou ook wel willen meedenken in het ontwikkelen hiervan.

Lees hier de Zinweb-recensie van dit boek. U kunt het ook meteen bestellen. (Zie onderaan de recensie)

Wat wil je altijd nog doen in het jeugd- en jongerenwerk?
Uitbreiden van het MSN-pastoraat. En iets doen met thuisloze jongeren. Tijdens het opzetten van het citypastoraat hield ik me bezig met het herbergen van mensen, volwassenen. Dit zou ik ook willen doen voor jongeren, bijvoorbeeld met stichting Zwerfjongeren, die jongeren opvangt om ze aandacht te kunnen geven. Want ook al hebben jongeren een thuis, ze kunnen toch thuisloos zijn. Een luisterend oor is belangrijk voor ze. Gezien worden in een hectische wereld. Wat ze ten diepste beweegt krijgt zo weinig ruimte. Ouders zijn vaak erg druk, waardoor er is weinig tijd is voor emotie.